Susam Hasreti

Sonunda oldu. Kısmetse de olacak. yaklaşık 5-6 senedir beklediğim o gün, dün geldi. Napayım işte yürek bu istiyor. Sen çocukluğunu beraber aynı evde yıllarca yaşa, aynı şeyleri paylaş evlen vs derken şimdi de bambaşka gelişimleri gör ve mutlu ol. Duyduğum an ki yüzümdeki o kocaman gülücüğü sadece resmedebilirdim. Kelimelerle anlatılacak gibi değil. Bütün gecede içim hop hop oldu. Hemen gidip göreyim dedim. Kar engelledi. Gitmemi engelledi ama mutluluk ve sevgimi ve aynı zamanda kansal bağlarımı engelleyemez ki.

Belkide şimdiye kadar bazı insanlar bana Köprüyü geçinceye kadar öyle sesleniyorlardı...belki...Artık o da önemli değil. Kim ne derse desin, bir gerçek var. Gerçekten de Dayı oluyorum. Evet biricik orsenim hamileymiş. Bana kısa bir mesaj ile bildirdi : "Galiba dayı oluyorsun". Görünce şok geçirdim. Gerçek miydi yoksa kuruntusunu mu dile getiriyordu. Mesajı herhalde 5 kere okudum. Kafam uğuldadı. Kulaklarım basınç yaptı. Yooo zihnim yerindeydi ve hayal değildi. O şaşkınlığım telaş ve mutluluğa dönüştü. Hemen sarıldım telefona. Hay aksi hatlar yoğun düşüremiyorum. Bi daha...Bi daha...evet çalıyordu işte. Karşımda orsenim. "Evet" dedi. "Ama kesinleşmedi akşam konuşalım" dedi. O keyifle bütün günüm ağzım ile kulaklarımın arasını açmaya çalışmakla geçti. Çalışamadım saatler geçmedi. Neyseki mesai bitti atladım gittim eve. Haberleri bekledim. gelmedi. Dayanamadım aradım. Daha ömrümüze gireli 4 ay 4 gün olmuş benim minik susam tanesi yeğenimin. Susam dicem ben ona. Çünkü dayısı onla susam kadarken tanıştı. Amanda şu 8 ay geçsede hasretimiz sona erse. Dayı-yeğen bi an önce sağ sağlim kavuşsa...Hadi gel bekliyorum. Daha şımartıcam seni "susamım" benim...